En ik vind dat ook een hele mooie passende gedachte bij het thema van de Madam, misschien een beetje cheesy, maar het is een feit dat je zeker als vrouw enorm beoordeeld en afgerekend wordt op je uiterlijk. Een thematiek waar ik mede geïnspireerd door mijn dochter en haar ontspanning en positiviteit over haar eigen lichaam, ook al eventjes mee bezig was. Er waren voorafgaand aan de Madam al wat kleinere Madammen ontstaan, wat vingeroefeningen die behoorlijk wat ideeën en gesprekken op gang hadden gebracht. Het is het begin van een onderzoek geworden, naar de esthetiek van het echte lichaam. Niet een romantisering ervan, maar een zoeken naar positiviteit en trots in dat wat er gewoon is. En mijn grote Madam is daar de volgende stap in geworden.

Het bijzondere om foto’s van jezelf te bestuderen als onderwerp voor een beeld dat je zelf gaat maken, is dat je met hele andere ogen naar je eigen lichaam kijkt. Van een negatieve veroordelende houding, die ik eigenlijk altijd heb, veranderde mijn kritische kijk op mijn lijf in een open, observerende, neutrale blik.

HET LICHAAM ALS OPSLAGPLAATS VAN HERINNERING

Het lichaam wordt fysiek veranderd door allerlei zaken en gebeurtenissen waarmee het in aanraking komt. Littekens van vroeger zijn nu na 50 jaar nog steeds zichtbaar op mijn kin. Het beleven van twee zwangerschappen waarbij mijn buik tot ongekende grootte opgerekt werd is voor altijd zichtbaar in de huid van mijn onderlichaam en de vorm van mijn buik. Deze fysieke veranderingen zijn aan de buitenkant zichtbaar, ze vertellen het verhaal van jouw leven.

Daarnaast zijn er ook heel veel ónzichtbare herinneringen die in je lijf opgeslagen zijn.
– Je geur en smaak herinnering: fysieke gewaarwordingen die je in no time terugbrengen naar het huis van je oma of je kindertijd.
– De werking van het gehoor: hoe geluiden op van invloed zijn op je fysieke gesteldheid, hoe muziek kan troosten en dat bepaalde tonen hetzelfde effect hebben op andere mensen.
– Spiergeheugen, hoe je lijf hele ingewikkelde bewegingen bijna automatisch doet als je ze een paar keer geoefend heb. (piano, dansen)
– Onbewuste Intuïtieve ‘herinneringen’ waarvan je niet wist dat die in je lijf aanwezig waren. Een soort oerkrachten, hoe je weet wat te doen bij het baren, of hoe je een kindje moet vasthouden zodat het zich fijn voelt terwijl je dat nooit hebt gedaan. Hoe bepaalde houdingen en aanrakingen in het menselijk lijf zijn geankerd zonder dat je daar ooit voor geoefend hebt.

Fascinerende processen die onder het oppervlak van je huid plaatsvinden, maar absoluut invloed hebben hoe jij in het leven staat en hoe jij de buitenwereld ziet en de buitenwereld jou.

Het beeld is in drie stukken uitgevoerd. Dat had een praktische kant, als geheel pastte het beeld niet in mijn oven, maar de driedeling heeft voor mij ook nog een andere betekenis gekregen:

De verschillende delen van het beeld , onderlichaam, middendeel en hoofd, associeer ik elk met specifieke krachten en kwaliteiten.
In het onderste deel zit je oerkracht, je intuïtie, je ‘gut feeling’. Hier gebeurt het wonder van de voortplanting en zit volgens mij je instinctieve moederschap, ook al heb je zelf geen kinderen gebaard. Het is je eerste omhulling als mens. En het eerste huis dat je ook weer verlaat, die geborgenheid van de moederschoot. Maar hier huist ook de dierlijke kant van de voortplanting: je sexualiteit, en de onbeheersbare oerinstincten die daarbij vrijkomen. Hier zijn de ongrijpbare en onbenoembare dingen opgeslagen, gewoon omdat je het gevoel hebt dat je die bij je moet dragen.

In het middendeel zit het hart, je emotie, liefde, troost, warmte. Een arm om je heen, een schouder om op te leunen, tegen de borst drukken, liefde. Het is ook je eerste voedselbron, de moederborst. Hier zijn de dingen bewaard waarmee je emotioneel verbonden bent. Je kan die emoties enigszins benoemen maar er het is niet concreet te benoemen waarom deze dingen waarde voor je hebben.

Het bovenste deel is je hoofd. Het huis van de ratio, de gedachten, de afwegingen en berekening, het plannen maken. Het enige deel waarmee je door de tijd kan reizen, terug kan kijken en herinneren. En vooruit kan kijken, hier worden verwachtingen en projecties gemaakt. Hier huizen de concrete stukjes herinnering en de verhalen die naverteld kunnen worden. En dat maakt dit ook de plek waar oordelen geveld kunnen worden, situaties vergeleken en bekeken. Weging van wat is geweest met wat gaat komen. Terugkijken met de ogen van nu.

Het was bijzonder dit beeld te kunnen maken te midden van mijn noodgedwongen thuiszittende gezinsleden. Die daarmee echt super betrokken waren met de vorderingen!
Allemaal heel erg bedankt!